به گزارش پیام مهارت، بر اساس این پژوهش، پذیرفته شدن به معنای واقعی، وقتی دیگران تفاوتهای فرد را ارزشمند میشمارند و بهعنوان بخشی از گروه او را میپذیرند، نتایج مثبت بیشتری برای بهزیستی روانی دارد. این وضعیت با افزایش احساس تعلق، امنیت و حمایت اجتماعی همراه است. در مقابل، تنها تحمل شدن به این معناست که دیگران فرد را «تحمل» میکنند اما لزوماً او را ارزشمند نمیدانند یا متفاوت بودنش را نمیپذیرند. چنین تجربهای میتواند حس ارزشمندی را کاهش دهد و اثرات منفی بر سلامت روان برجای بگذارد، حتی اگر تبعیض آشکاری اتفاق نیفتد.
تفاوت میان «پذیرفته شدن» و «تحمل شدن» در شیوههای ارتباطی و محیطهای اجتماعی اهمیت دارد، بهویژه زمانی که افراد جزئی از گروههای اقلیت یا افراد با هویتهای متفاوت هستند. احساس پذیرفته شدن منجر به تقویت اعتماد به نفس، بهبود ارتباطات بینفردی و افزایش مشارکت اجتماعی میشود؛ در حالی که تجربه تحمل شدن ممکن است با کاهش انگیزه، آشفتگی هویتی و احساس جداافتادگی همراه باشد.
روانشناسان معتقدند یکی از کلیدهای بهبود کیفیت روابط اجتماعی، ایجاد فرهنگهایی است که تفاوتها را بهعنوان ارزش میپذیرند، نه صرفاً تحمل میکنند. این میتواند در محیطهای کاری، آموزشی و اجتماعی به ارتقای سلامت روان کمک کند و مانع از انزوا و اضطراب اجتماعی شود.
از منظر کاربردی، این یافتهها نشان میدهند که سیاستها و رویکردهای اجتماعی باید فراتر از پرهیز از رفتارهای تبعیضآمیز باشند و به سمت پذیرش فعال و تعامل مثبت با تفاوتها حرکت کنند. چنین رویکردی میتواند به تقویت حس ارزشمندی، ایجاد پیوندهای اجتماعی قویتر و بهبود کلی بهزیستی ذهنی مخصوصاً در جامعههای چندفرهنگی و تنوعپذیر کمک کند.
