به گزارش پیام مهارت، پژوهش مورد بحث که نتایج اولیه آن در قالب یک پیشچاپ منتشر شده است، بررسی کرد که چگونه استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی بر فرآیند یادگیری مهارتهای پیچیده برنامهنویسی تأثیر میگذارد. در این مطالعه، ۵۲ شرکتکننده حرفهای و مستقل برنامهنویسی در دو گروه قرار گرفتند: گروهی که از هوش مصنوعی برای انجام تکالیف برنامهنویسی استفاده کردند و گروه کنترل که بهطور کامل به تواناییهای ذهنی خود تکیه داشت.
نتایج نشان داد که اگرچه گروه استفادهکننده از هوش مصنوعی در انجام وظایف کندتر یا سریعتر نبود، اما در آزمونهای سنجش یادگیری مهارتها بهطور قابل توجهی ضعیفتر عمل کردند. میانگین نمره این گروه در آزمونها حدود ۱۷ درصد کمتر از گروهی بود که از هوش مصنوعی استفاده نکرده بود، و این اختلاف در سطوح مختلف تجربه برنامهنویسی (مبتدی تا حرفهای) دیده شد.
به گفته پژوهشگران، این یافتهها نگرانیهایی را در مورد آینده یادگیری و آموزش مهارتهای اساسی مطرح میکند. اگر دانشآموزان و دانشجویان برای حل مسائل به طور مداوم به هوش مصنوعی تکیه کنند، ممکن است فرصتهای ارزشمند برای شکلگیری درک عمیق، تفکر انتقادی و حل مسئله از دست برود، زیرا این فرآیندها مستلزم درگیری فعال ذهن با مسائل هستند.
البته، استادان و تحلیلگران فناوری نیز معتقدند که هوش مصنوعی همچنان میتواند ابزار ارزشمندی در تقویت عملکرد انسانی باشد، خصوصاً در موقعیتهایی که نیاز به پردازش سریع حجم زیاد اطلاعات باشد. اما آنها تأکید میکنند که این ابزارها باید بهعنوان کمکیار یادگیری و نه جایگزین تجربه مستقیم ذهنی استفاده شوند تا از اثرات منفی بلندمدت بر روند شکلگیری مهارتها جلوگیری شود.
پژوهشهای دیگر در حوزه شناخت و هوش مصنوعی نیز نشان دادهاند که وابستگی زیاد به هوش مصنوعی ممکن است منجر به کاهش درگیری ذهنی، کاهش حافظه فعال و تضعیف تفکر انتقادی شود، اگرچه این نتایج در مطالعات گستردهتر و در مقیاسهای آموزشی و صنعتی باید تأیید شوند.
این یافتهها میتواند به سیاستگذاران آموزشی و مؤسسات علمی کمک کند تا چارچوبهای جدیدی برای ادغام هوش مصنوعی در آموزش تدوین کنند. رویکردهایی که در آن هوش مصنوعی نقش مکمل داشته باشد و یادگیری عمیق و رشد شناختی انسان را تقویت کند، نه اینکه آن را تضعیف نماید.
