به گزارش پیام مهارت، محققان دانشگاه میشیگان در ایالات متحده با بررسی بیش از ۱۵۰ مطالعه علمی منتشرشده از سال ۱۹۹۰ تا کنون، اثرات بلندمدت و گستردهصداهای انسانی بر بیش از ۱۶۰ گونه پرنده در شش قاره را تحلیل کردند. یافتهها نشان میدهد که این صداها فقط آزاردهنده نیستند؛ آنها میتوانند موجب تغییرات رفتاری، اختلال در ارتباطات صوتی و حتی کاهش موفقیت در جفتگیری و تولیدمثل شوند.
پرندگان بسیار به اطلاعات صوتی از آواز برای یافتن جفت و هشدار به خطر گرفته تا تماسهای گوشزد غذارسانی به جوجهها وابستهاند. وقتی صدای محیط بیشازحد بلند شود، این سیگنالهای حیاتی مخدوش میشود. در چنین شرایطی پرندگان ممکن است آوازهای بلندتر یا با فرکانس متفاوت بخوانند، محلهای سکونتشان را تغییر دهند یا حتی در رفتارهای ارتباطی خود تجدیدنظر کنند. همه این تغییرات ممکن است انرژی و وقت بیشتری مصرف کند و در نهایت کارایی بقا و تولیدمثل را کاهش دهد.
تحلیل دادههای مختلف همچنین نشان میدهد که پرندگان شهری نسبت به گونههای روستایی یا دورافتاده، سطوح بالاتری از هورمونهای استرس دارند؛ نشانهای از فشار دائمی محیطی که توان دارند پاسخهای فیزیولوژیک را تغییر دهد. علاوه بر این، گونههایی که در آشیانههای بسته (مثل حفرهها) لانه میسازند، ممکن است در برابر صدای انسانی تاثیرات رشد منفی بیشتری را تجربه کنند.
این موضوع در شرایطی اهمیت بیشتری پیدا میکند که جمعیت پرندگان در بسیاری از مناطق جهان در نزول چشمگیر قرار دارد. این کاهش تنها به دلیل از بین رفتن زیستگاهها یا آلودگیهای شیمیایی رخ نمیدهد؛ صدای مداوم انسان میتواند ضربهای پنهان اما مداوم به توانایی پرندگان برای برقراری ارتباط، یافتن غذا، دفاع از قلمرو و مراقبت از جوجهها وارد کند.
خبر خوب این است که پژوهشگران معتقدند این تهدید قابل کاهش است. زیرا تحلیل گسترده الگوهای رفتاری پرندگان نشان میدهد که اثرات صدا قابل پیشبینی هستند و بنابراین میتوان برای کاهش آنها برنامهریزی کرد. ابزاری که شهرها و زیستگاهها برای کاهش صدای انسانی در اختیار دارند شامل استفاده از مصالح و طراحیهایی است که صدا را کم میکنند، ایجاد بافرهای گیاهی ضدصدا، و تنظیم روشهای ساختوساز به گونهای که از نزدیکترین زیستگاههای حساس دور باشند.
به گفته پژوهشگران، چنین اقداماتی میتواند در اولویتگذاری مناطق آرام برای پرندگان، بهتر کردن کیفیت زیستگاههای طبیعی و افزایش موفقیت تولیدمثل مؤثر باشد، زیرا حتی کاهشهای کوچک در صدا میتواند به شکل معنیداری تعاملات صوتی حیاتی پرندگان را بازیابی کند.
بحث تغییر صداهای مصنوعی فقط درباره احترام به طبیعت نیست؛ این موضوع با بقای گونههای پرنده در یک دنیای پرسرعت و پرصدا در هم تنیده شده است. اگرچه صدای انسانی میتواند پرندگان را استرسزده کند، ارتباطات آنها را مختل سازد و حتی توانایی تولیدمثلشان را کاهش دهد اما با طراحی شهری و زیستمحیطی مناسب، میتوان برخی از این اثرات را کاهش داد.
