به گزارش پیام مهارت، در تحقیق منتشرشده در Scientific Reports، پژوهشگران دادههای بیش از ۱۶,۵۸۲ فرد ۵۰ سال به بالا (میانگین سنی ۶۳ سال) را بررسی کردند تا رابطه میان دارا بودن حیوان خانگی و روند زوال شناختی (کاهش حافظه، زبان و تفکر) را بسنجند.
نتایج نشان داد که دارندگان سگ در مقایسه با افرادی که حیوان خانگی ندارند، کندی کمتری در حافظه مستقیم و حافظه تأخیری یعنی هر دو شاخص مهم در ارزیابی زوال شناختی دارند. از سوی دیگر، افرادی که گربه دارند نیز با کندی کمتری در مهارت تکلم و «سیالیت کلامی» مواجه شدهاند، که توانایی تولید سریع و آسان کلمات را اندازهگیری میکند.
پژوهشگران یادآور شدند که هیچ ارتباط مثبتی میان داشتن پرندگان یا ماهی و کاهش زوال شناختی مشاهده نشد، که نشان میدهد نوع حیوان و عمق ارتباط عاطفی و تعامل با آن نقش کلیدی در این اثر دارد.
این یافتهها با تحقیقات قبلی همراستا هستند که داشتن حیوان خانگی با فواید جسمی و روانی مانند فشار خون پایینتر، کاهش استرس و افزایش حس خوشبختی ارتباط داشته است — عواملی که ممکن است به سلامت مغز کمک کنند.
کارشناسان حوزه سالمندی و شناخت میگویند که این نتایج میتواند دیدگاه جدیدی برای مراقبتهای پیشگیرانه در سالمندان فراهم کند، زیرا تعامل با حیوانات میتواند فعالیتهای اجتماعی، تحرک فیزیکی و روابط عاطفی را افزایش دهد، همه عواملی که به حمایت از عملکرد مغزی کمک میکنند.
اگرچه مطالعه مورد بحث همبستگی را نشان میدهد و لزوماً دلیل و معلول را ثابت نمیکند، نتایج آن تأکید میکند که حیوانات خانگی میتوانند بخشی از سبک زندگی سالم در دوران پیری باشند. به گفته متخصصان، تعامل مداوم با سگ یا گربه ممکن است باعث تحریک بخشهای مختلف مغز، کاهش تنهایی و استرس و در نتیجه پشتیبانی از سلامت شناختی در بلندمدت شود.
به گفته یکی از محققان، «وجود ارتباط اجتماعی، لمس عاطفی و فعالیتهای فیزیکی مرتبط با مراقبت از حیوانات میتواند مغز را در برابر برخی علائم پیری قویتر نگه دارد.»
این تحقیق همچنین پیشنهاد میکند که سیاستگذاران به گنجاندن حیوانات خانگی در برنامههای مراقبت از سالمندان و طراحی محیطهای مناسب برای نگهداری از سگ و گربه در خانههای سالمندان توجه کنند، اقدامی که میتواند سلامت مغز و کیفیت زندگی را در دوران پیری ارتقا دهد.
